همسخن

عيدالزهرا آريا يا خير؟ قسمت اول

Fri, 03 Feb 2012 19:36:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

عيد الزهرا آري يا خير؟!

قسمت اول

تذکر: اگر دنبال حرف حساب هستيد و تعصب نداريد (تعصب برگزاري عيدالزهرا يا تعصب عدم برگزاري) اين مطلب را بخوانيد وگرنه از همين اول رها کنيد و مطلب را ادامه ندهيد.

سال 1384 که تازه دوره سطح حوزه را شروع کرده بودم، در مورد عيدالزهرا برايم سؤال پيش آمده بود لذا تصميم گرفتم که از اساتيد اين مطلب را بپرسم. در آنزمان از چند استاد مطرح و معتبر سؤالي را کتبي نوشتم و جواب آنها را کتبي گرفتم. لکن آنزمان قول دادم که اين مطلب را فقط در تابلو کلاس نصب کنم و به دست افراد ديگر نرسد بنابراين خواهش کردم که مطلب را بدون سانسور بنويسند.

الان بعد از 6 سال ميبينم مطلب بسيار مفيد هستند و در عين حال نکته محرمانه اي ندارد لذا نوشته ها را عينا تايپ ميکنم و فقط نام اساتيد را نمينويسم.

متن سؤال:

استاد گرانقدر . . . . . . . . .

سلام عليکم

لطفا با توجه به در پيش رو بودن 9 ربيع (عيدالزهرا) مختصري از مهمترين نکاتي که در اين زمينه دانستن آن براي طلاب مفيد و ضروري است - اعم از سابقه تاريخي، برخورد ائمه عليهم السلام باين موضوع، سيره علما در برخورد با آن، اصل برگزاري جشن و کيفيت آن و يا هر نکته ديگري که صلاح ميدانيد- بيان فرماييد.

در ضمن اگر در اين زمينه کتاب خاصي در نظر داريد معرفي فرماييد.

با تشکر فراوان

جواب اساتيد به ترتيب الفبا

جواب استاد الف

باسمه تعالي

حقير مطالعه اي در اين زمينه ندارم ولي آنچه به نظر مسلّم ميرسد اينست که در عين ضرورت تبري خالصانه از اعداء الله و اعداء اوليائه عليهم السلام حدود شرعي بايد رعايت شود زيرا "رفع القلم" پايه اي ندارد.

والسلام

23/1/84

ع.ا

پاسخ استاد آ

بسمه تعالي

با عرض سلام و آرزوي توفيق روز افزون

راجع به نهم ربيع الاول نکاتي به ذهن ميرسد:

اولا جهت برائت و لعن در اين مساله است که روايات زيادي در اين باب وارد شده است به عنوان نمونه هل الدين الا الحب و البغض و اينکه انسان نميتواند در قلب و دل خويش هم محبت اهل بيت و هم دشمنان آنها را قرار دهد چنانچه به اين معنا در روايتي در ذيل آيه شريفه "ما جعل الله لرجل قلبين في جوفه" (احزاب – 4) اشاره شده است.

ثانيا حرکت در جهت افشاي مظلوميت اهل بيت بالاخص حضرت صديقه کبري که در اين مورد مناسب است انسان تاريخ را ملاحظه کند و سؤالات بي پاسخي که در مورد حضرت زهرا سلام الله عليها مطرح است و خود روشنگر بسياري از مسائل صدر اسلام است، دنبال کند.

ثالثا نحوه برخورد با اين مساله در جامعه کنوني از جمله راههاي طرح مجالس شادي ميتوان به مساله مصادف بودن اين روز با سالروز امامت و ولايت حضرت حجه عجل الله تعالي فرجه الشريف اشاره کرد و اينکه نسبت به اين روز خاص در بين خواص و عوام به عنوان روز عيد تلقي مي شده است و علما هم به اين روز نظر خاصي داشتند، بايد توجه شود ولي از طرف ديگر بايد مرز بين دين و هواي نفس مشخص شود چه بسا انسان در قالب بعضي از عناوين ديني دنبال اميال و هواهاي نفساني باشد مسلما کارهايي که بعضا شنيده ميشود هيچ مناسبتي با اين مساله ندارد.

در خاتمه عرض ميکنم نسبت به سابقه تاريخي و نکات در اين زمينه به بحاط ج 31 مراجعه شود.

با تقديم احترام – آ

پاسخ استاد ج

بسمه تعالي

باسلام

در ارتباط با موضوع فوق بنظر ميرسد توجه به چند اصل ضروري است.

1. تولي و تبري، از محورهاي کليدي و اصول و پايه هاي مهم مذهب تشيع است.

2. محرمات الهي حرام است در هر زمان و مکان {با غض نظر از احکام ثانويه} و اعياد و مناسبتهاي خاص مذهبي، مجوز ارتکاب آنها نيست.

3. اجتناب از لهو، امري ضروري است. و در مجالس مربوط به عيدالزهرا بايد توجه نمود مصداق لهو نگردد.

4. آيا جشن صرفا بمعناي لهو و ابتذال است يا ميتوان اينگونه جشنها را هدفمند نمود و سامان مند کرد. چه مانعي دارد در اينگونه مراسم به ابعد مختلف پرداخته شود مانند بيان جملات و افعالي که موجب مزاح مشروع حضار گردد، قرائت ادعيه اي که نمايانگر تجديد عهد و پيمان با حضرات معصومين عليهم السلام باشد، بيان خاطرات و نمونه هايي از آسيبهاي خلافت اموي، عباسي و خلفاي سه گانه و... هرچند که مع الاسف معمولا تلقي از جلسات عيدالزهرا، ... و اتلاف دو سه ساعت وقت و نوعي اباحيگري ميباشد که معلوم نيست تا چه حد مرضي حضرت بقيه الله الاعظم باشد.

به اميد آنکه خداوند متعال ما را با وظايفمان آشنا نموده و توفيق انجامش را عنايت فرمايد.

امضا 27/1/84

پاسخ استاد ميم

در بحارالانوار ج... ص... روايتي از پسر ابن طاووس در اين زمينه وارد شده است. که پسر ابن طاووس توثيقي ندارد.

در کتاب تاريخ صفويه تاليف آقاي رسول جعفريان آمده است که جشن گرفتن اين روز از زمان صفويه شروع شده است.

و اما فوت عمر، مورخين متفقند که در 26 ذي حجه ضربت خورد و در 28 آن مُرد.

قدرت و شهوت

Sun, 29 Jan 2012 22:24:00 GMT

يک روايت زيبا

قال اميرالمؤمنين عليه السلام:

اذا کثرت القدره قلت الشهوه

غررالحکم شماره 8094

هنگامي که قدرت بر چيزي زياد شد، خواستن آن کم ميشود.

جاي فکر دارد...

جامعه اسلامي

Fri, 27 Jan 2012 11:42:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

بالاخره پس از چند سال تلاش کتاب جامعه اسلامي به چاپ رسيد...

اين کتاب براي علاقه مندان به کارهاي فرهنگي و تاثير روي جامعه مفيد است انشاالله.

جريمه هاي رانندگي، آرامش، دين!!!

Thu, 12 Jan 2012 16:17:00 GMT

در ابتداي بحث مطلبي را از کتاب جناب آقاي پرفسور فرامرز رفيع پور - جامعه شناس بزرگ کشور- نقل ميکنم. ايشان نوشته اند:

در آلمان از سال 1970 نتايج تحقيقات نشان داده بود که اگر يک اتومبيل فولکس واگن با سرعت 80 کيلومتر يه يک درخت برخورد کند، راننده خواهد مرد و اما اگر کمربند ايمني داشته باشد از مرگ نجات خواهد يافت.

در سال 1983 تحقيقات ديگر نشان داده بودند که گرچه در حدود 90 درصد از مردم آلمان کمربند ميبندند اما در تصادفاتي که راننده يا شخص همراه در قسمت جلوي اتومبيل، کمربند نبسته بودند، تصادفات و جراحات هزينه زيادي براي بيمه درماني داشته است. لذا بحثهاي زيادي در مطبوعات و راديو تلوزيون درگرفت، اظهار نظرهاي مردم خواسته شد و در نظر خواهي ها مشخص شد که اکثريت مردم با قانون "اجباري کردن بستن کمربند" موافقند. پس از آن، يعني پس از 13 سال و پس از متقاعد کردن مردم و فراهم بودن همه شرايط (همه ماشينها خواه ناخواه کمربند داشتند) قانون کمربند وضع شد.

خوب حالا شرايط قانون کمربند براي ما چگونه بود؟ مردم قبل از صدور قانون يا دستور تا چه اندازه مجاب شدند؟...

کتاب توسعه و تضاد ص 388

با توجه به آنچه نقل شد مطالبي در مورد تشديد جريمه ها در کشور بيان قابل توجه است:

- همانطور که مشخص شد براي اجراي يک قانون مردم بايد مجاب شوند نه اينکه به آنان تحميل شود. اما ظاهرا نيروي محترم انتظامي و بسياري از ديگر مسئولين چنين اعتقادي ندارند و معتقدند بايد مردم را با زور آدم کرد يا اينکه مردم شعور اين حرفها را ندارند که اول بخواهيم براي آنان توضيح دهيم !

- از مجاب نکردن مردم که بگذريم بايد ديد اصلا کار ايشان درست است يا نه؟

دليلي که احتمالا مسئولين محترم نيروي انتظامي براي افزايش جريمه ها داشتند را بررسي کنيم:

احتمالا ايشان ميگويند بايد جريمه زياد شود تا مردم انگيزه خطا نداشته باشند.

در جواب بايد گفت جريمه بايد متناسب با خطا باشد نه اينکه هر چه بيشتر باشد! اگر بخواهيم براي عدم ارتکاب خطا فقط از حربه افزايش مجازات استفاده کنيم پس بايد مجازات اعدام را براي تخلفات رانندگي در نظر بگيريم که کسي جرأت خطا نکند!

همين مبلغ جريمه هم براي بيشتر جمعيت ايران زياد بود و کمتر کسي بود که بداند جريمه ميشود بازهم حاضر باشد مرتکب تخلف شود.

در موارد بسيار بسيار نادر ممکن است يک راننده متخلف از مبلغ جريمه ابايي نداشته باشد و براي تذکر و جريمه پليس هيچ اهميتي قائل نباشد. اما آيا براي تعداد معدودي از افراد بايد يک جريمه بسيار سنگين را به همه مردم تحميل کرد؟!

به نظر مي آيد انگيزه اصلي که باعث شده است پليس مبلغ جريمه ها را بالا ببرد دو مطلب باشد:

اول اينکه با تعداد کمي مامور پليس و تجهيزات کم ميزان زيادي جريمه از مردم دريافت کند.

در واقع مشکل آنجاست که نيروي انتظامي راهکاري ندارد که همه تخلفات را کنترل کند لذا ميخواهد با بالا بردن جريمهها، تخلف کردن 100 نفر را از يک نفر دريافت کند.

دوم آنکه بخاطر همان عده بسيار کم که پرداخت مبالغ جريمه براي آنها زياد نبوده است و در واقع به ريش پليس ميخنديدند، پليس جريمه ها را آنچنان بالا برده است که به ريش همه مردم بخندد!

- نکته بسيار مهمي که در اينجا وجود دارد اينست که اين جريمه هاي سنگين فشار رواني بسيار زيادي بر فردي که جريمه شده است وارد ميکند.

در موارد متعددي ديده يا شنيده شده است که شخص بخاطر جريمه گفته من ديگر نماز نميخوانم، ديگر خدا را قبول ندارم، ديگر انقلاب را قبول ندارم و...

مطمئنا جريمه ربطي به خدا و نماز و ... ندارد اما شما وقتي شخص اين حرف را ميزند که بيشترين فشار رواني به او آمده باشد و کاملا احساس استيصال و نااميدي کند. اين حرف ها را وقتي افراد به زبان مي آورند که مثلا جواني را از دست داده باشند. پس يک جريمه نابجا مانند يک مرگ جوان فشار رواني براي مردم در پي دارد.

حال حتما خودتان ميتوانيد پيش بيني کنيد که اين شخص در پي اين فشار رواني زياد چه برخوردي با زن و بچه خود، با همه ماموران نيروي انتظامي و اگر يک راننده باشد با مسافران خود و... خواهد داشت.

- يکي از دلايلي که باعث ميشود افراد قوانين را رعايت نکنند، وضع قوانين نادرست است.

براي مثال وضع کردن سرعت مجازي که قابل رعايت نيست. همه شما در بسياري از خيابانها و جاده ها ديده ايد که حد اکثر سرعت مجاز سرعتي است که هيچ کس رعايت نميکند و رعايت آن باعث راهبندان و اختلال ميشود.

بسياري از اوقات خود مشاهده کرده ام که در اتوبان تهران – قم ماشين پليس با سرعت مجاز (120 کيلومتر) در حال حرکت است و همه ماشينها با ديدن ماشين پليس سرعت خود را کم و پشت سر او حرکت ميکنند. در مدت زمان کمي يک قطار طولاني از ماشينهاي پشت سر هم تشکيل ميشود. در اين مواقع پليس خود با دست اشاره ميکند که ماشينها بروند. در اين زمان بسياري از ماشينها با سرعت بيشتر از ماشين پليس سبقت ميگيرند. اگر پليس خود به ماشينها نگويد که سبقت بگيرند و بروند يک ترافيک بسيار شديد و چندين کيلومتري در جاده ايجاد ميشود.

چرا پليس که ميداند اگر ماشينها در جاده با اين سرعت حرکت کنند باعث اخلال ميشود باز هم همان سرعت را وضع ميکنند؟ براي آنکه هر وقت خواستند هر کسي را جريمه کنند؟

گاهي اوقات نيز ماشين پليس با سرعت کمتري در حال حرکت است (مثلا 10 کيلومتر کمتر از سرعت مجاز) اما باز هم ماشينها جرأت نميکنند از پليس سبقت بگيرند. چرا؟ چون ميترسند پليس آنها را متوقف کند و با خواستن کارت ماشين، گواهينامه، بيمه، معاينه فني و... بالاخره يک اشکالي بگيرند و او را جريمه کنند.

- در برخي تبليغات نيروي انتظامي در سطح شهر ديدم که نشته اند: " جريمه هدف نيست" اما متاسفانه آنچه از نزديک مشاهده ميشود اينست که جريمه کردن هدف آنهاست. همانطور که در بالا نيز اشاره شد مامورين پليس اگر اتومبيلي را متوقف کنند، آنقدر او را بالا و پايين ميکنند تا يک اشکال (بني اسرائيلي) گرفته و او را جريمه کنند. همه ما ميدانيم توبيخ زماني مؤثر است که خيرخواهانه باشد نه منتقمانه. به همين دليل است که اين جريمه ها تاثير لازم را ندارد.

- در پايان ضمن آرزوي موفقيت براي مسئولين محترم نيروي انتظامي اميدوارم اين تذکرات را که صرفا از سر خيرخواهي است جدي گرفته و با دقت بيشتري کار خود را انجام دهند و به عواقب سوء کار خود آگاه باشند و مبادا براي پايين آوردن تخلفات رانندگي پيامدهاي بدتري براي جامعه ايجاد کنند.

در پايان به اين روايت امام صادق عليه السلام توجه داشته باشيم که:

مَنْ عَمِلَ عَلَى غَيْرِ عِلْمٍ كَانَ مَا يُفْسِدُ أَكْثَرَ مِمّا يُصْلِحُ

کسي که بدون علم کاري انجام دهد کارهاي خراب او بيشتر از اصلاح و کار درست خواهد بود.

مشكلات ايران چه ربطي به انگليس دارد؟!!

Sun, 08 Jan 2012 12:12:00 GMT

امسال دهه اول محرم موضوع سخنرانيم

" نقش دشمن و دشمني در سرنوشت مسلمانان"

بود.

نکات بسيار جالبي در مطالعاتم بدست آوردم و مطرح کردم.

يکي از نمونه هاي آن:

کشورهاي استعمار گر اقدامات زيادي در مستعمرات خود از جمله در ايران انجام داده اند که براي ما در ابتدا قابل تصور نيست .

نويسنده در دوران نوجواني در ايران زياد شنيده بود که اکثر کارها و اتفاقات سياسي و اقتصادي در ايران با سياست انگلستان انجام ميگيرد، اما از اين مساله چيزي نميفهميدم. وقتي پس از پايان تحصيلات دانشگاهي در سال 1353 اين مطالب را بازهم ميشنيد، ديگر نميتوانست به راحتي آنرا بپذيرد و نياز به دلايل و شواهد اثباتي داشت.

اما بعد از 22 سال تحقيق، تعمق و بررسي متمرکز درباره مسائل گوناگون جامعه و ريشه ها و روابط آنها، نويسنده به اين نتيجه رسيده است که اکثر مسائل لا ينحل امروز ما ريشه در آن زمان دارد.

زيرا آنها فرهنگ ما يعني ماهيت ما را تغيير داده اند و در نتيجه ما بطور دروني همان کارهايي را ميکنيم که استعمارگران قديمي ميخواستند يا ميخواهند.

...

توسعه و تضاد ص 492

توجه داشته باشيد نويسنده اين مطالب کيست؟

فرامرز رفيع پور

-تولد: 1320 تهران

-1347 فوق ليسانس از دانشگاه هوهن هايم آلمان

-1352 دکتراي علوم اجتماعي

-1353 دکتراي روش تدريس

-1365 درجه پرفسوري از آلمان

-1367 استاد مدعو دانشگاه ويسکانسين امريکا

-1375 استاد نمونه

-عضو پيوسته فرهنگستان علوم ايران

-استاد دانشگاه هوهن هايم آلمان

-نويسنده کتابها و مقالات مختلف

دفاع از حقوق زنان

Tue, 27 Sep 2011 21:59:00 GMT

دفاع از حقوق زنان 2

تعدد زوجات

وقتي اسم تعدد زوجات مي آيد همه تصور ميکنند که يک مرد پولدار که ميخواهد شهوتراني کند و زن اول او هم زن خوبي است اما اين مرد نامرد ميخواهد برود و يک زن ديگر بگيرد.

اما اين نوع ازدواج هاي دوم بسيار کم است.

در واقع ما زنان بسيار زيادي داريم که بخاطر طلاق از شوهرشان يا فوت شوهرشان يا بالا رفتن سنشان ديگر امکان ازدواج اول را ندارند.

حال آيا اين زنها بايد تا آخر عمر از محبت و داشتن يک پشتيبان و حمايت کننده محروم باشند؟ اين زنها چه گناهي کرده اند که بايد از نعمت ازدواج - که براي آنها بيشتر جنبه عاطفي آن مهم است و گاهي نياز مادي- محروم شوند؟

بسياري از افراد در جامعه ما براي اينکه مبادا مردان پولدار بروند سراغ ازدواج مجدد ميخواهند جلوي آنرا بگيرند در حالي که با اين کارشان ظلم بيشتري به زنان نيازمند ازدواج مجدد ميکنند.

به اين سؤال خوب دقت کنيد:

اگر زني بتواند همسر اول يک مرد شود آيا حاضر است همسر دوم مردي شود؟!!!

اگر همه مردان بخواهند 2تا زن بگيرند بايد تعداد زنها چند برابر تعداد مردها باشد؟!!!

پس اولا هر زني تن به چنين ازدواجي نميدهد ثانيا اين موارد بسيار کم خواهد بود.

تصور کنيد وقتي که ازدواج مجدد ممنوع باشد يا جو اجتماعي عليه آن باشد -مثل شرايط فعلي جامعه ما- چه اتفاقي مي افتد؟

در اين صورت بسياري از زنان که نياز به ازدواج دارند نه فقط تن به اين ازدواج ميدهند بلکه آنرا مخفي ميکنند و در نتيجه در بسياري موارد از حقوق خود نيز محروم ميشوند. يعني چون پنهاني اين کار را ميکنند، هيچ سند و مدرکي هم ندارند، نميتوانند به مرد بگويند بيا برويم ازدواجمان را ثبت کنيم در نتيجه اگر يک روزي مرد بخواهد ميتواند زير همه چيز بزند.

اما اگر اين ازدواج بصورت رسمي ثبت شده بود در مواقع لازم زن ميتوانست حقوق خود را مطالبه نمايد.

فايده ازدواج مجدد براي زنان ديگر

اگر زنان نيازمند بتوانند زن دوم کسي شوند، زنان ديگر هم خيالشان از بابت شوهرانشان راحت خواهد بود. زيرا وقتي زنان نيازمند به ازدواج براي ازدواج مجدد مشکل داشته باشند سعي ميکنند به هر مردي خود را نزديک و با او رابطه - رسمي با غير رسمي، کم يا زياد، مشروع يا نا مشروع- بر قرار کنند.

اما وقتي اين عده از زنان که درصد زيادي هم نيستند، ازدواج کرده باشند يک آرامشي براي زنان ديگر هم وجود دارد.

تو پرانتز بگم که بسياري از زنان گله و شکايت ميکنند که شوهرانمان ارتباطات مشکوک دارند...

شايد اينجا سؤال شود که گناه زن اول چيست؟

جواب اينست که اولا شوهر اين زن در بسياري موارد زن دوم (يا سوم و چهارم دارد) پس اگر ضرري در کار باشد، متوجه او خواهد بود اما اگر بصورت رسمي باشد خيال او هم راحت تر است.

ثانيا در اين موارد ميتوان يک حمايت براي زن اول در نظر گرفت مثلا مانند اينکه هر مقدار مهريه براي زن دوم در نظر گرفت بايد همان مقدار را به مهريه زن دوم اضافه کند...

اين کار واقعا به صلاح زنان است.

اميدوارم مطلب بدون تعصب خوانده شود و از نقدهاي عالمانه پيشاپيش تشکر ميکنم...

حديث كسب درآمد

Mon, 18 Jul 2011 13:30:00 GMT

مال اندوزي خوب نيست اما...

امام صادق عليه السلام:

لا خير فيمن لايحب جمع المال من حلال يکف به وجهه و يقضي به دينه و يصل به رحمه

خيري نيست در کسي که تلاش نميکند براي کسب در آمد حلال تا با درآمدش آبروي خود را حفظ کند، بدهي خود را ادا کند و صله رحم نمايد.

2. غني يحجزک عن الظلم خير من فقر يحملک علي الاثم. (وسايل الشيعه ج12 ص 17)

غنا و ثروتي که تو را از ظلم برکنار دارد بهتر است از فقري که تو را به گناه وا دارد.

3. ليس منا من ترک دنياه لآخرته و لا آخرته لدنياه

از ما نيست کسي که دنيايش را بخاطر آخرتش ترک کند و نه کسي که آخرتش را بخاطر دنيايش ترک کند.

دفاع از حقوق زنان

Thu, 23 Jun 2011 13:56:00 GMT

يک پيشنهاد براي

دفاع از حقوق زنان

متاسفانه بسياري از مسائل نادرست را به اسم دفاع از حقوق زنان به آنها تحميل کردند که نه فقط حقي و سودي عايدشان نشد بلکه ضرر هم کردند.

از جمله اينکه توقعات آنها را بالا بردند، آنها را تشويق به طلاق گرفتن هاي بيجا کردند، آنها را به بازار کار کشاندند و...

همه اينها به ضررشان تمام شد.

خيلي از اين کارها را هم مردان نادان و کساني که خوششان مي آمد که 4تا زن برايشان به به و چه چه کنند انجام شد.

اما کارهاي مفيد و مثبتي ميشود کرد براي دفاع از حقوق زنان.

يک نمونه بعنوان مثال و پيشنهاد:

اينکه همه پسران بايد در ابتداي ازدواج حد اقل 10% مهريه را به دختر بپردازند.

البته پسرها ناراحت نشوند چون اين کار به نفع هم پسر و هم دختر است:

اما به نفع دختر چون بخشي از حق اوست و ميتواند با دريافت اين مبلغ جهيزيه خود را تهيه کند و والدين او به زحمت نيفتند...

اما به نفع پس است چون از همان ابتداي زندگي ميفهمد که اين پول حقي است که بايد داد. و اين تفکر اشتباه که "کي داده کي گرفته" از سر او ميرود. بنابراين حواسش را جمع ميکند و در تعيين مهريه هم دقت ميکند که از پس آن بر بيايد.

اين کار اين فايده را نيز دارد که معلوم ميشود که پسر حداقل عرضه اين مقدار کار را دارد...

حضور زنان در جامعه، آري يا خير؟

Wed, 25 May 2011 14:12:00 GMT

به مناسبت ميلاد حضرت زهرا سلام الله عليها و روز زن

در جامعه ما بحث بر سر حضور زنان در جامعه و نحوه آن زياد است.

به مناسبت روز زن برخي از دلايل موافقين و مخالفين حضور زن در جامعه را مينويسيم:

طرفداران حضور زن در جامعه اين دلايل را مطرح ميکنند:

- سلمان با حضرت زهرا س سخن ميگفت و يکبار نقل ميکند که ديدم روي ايشان زرد بود.

- همه نام دختر پيامبرص را ميدانستند پس اينکه عده اي دوست ندارند ديگران نام همسر يا دختر آنان را بدانند تعصبي بيجاست.

- حضرت زهرا س دست امام حسن و حسين ع را ميگرفتند و به در خانه مهاجر و انصار رفته و براي بيعت با آنان صحبت ميکردند.

- نيازهاي جامعه اقتضا ميکند زن در جامعه حضور يابد حتي اگر اين نياز درگذشته وجود نداشته است.

معتقدين به حضور نيافتن زن در جامعه به اين دلايل تمسک ميکنند:

- حضرت زهرا سلام الله عليها فرمودند: براي زن بهتر آنست که نه مرد او را ببيند و نه او مرد را ببيند.

- هنگامي که مرد نامحرمي وارد خانه حضرت زهرا س شدند، ايشان خود را پوشاندند و هنگامي که پيامبر ص فرمودند اين شخص نابيناست، حضرت جواب دادند اما بوي مرا استشمام ميکند.

- روايت از پيامبر گرامي اسلام است که:

من فاکه امرأة لا يملکها حبسه اللّه‏ بکلّ کلمة کلّمها فى الدنيا الف عام (وسايل الشيعه ج 14 ص 143)

يعني هر کس با زن نامحرمي شوخي کند خدا بخاطر هر کلمه در آخرت او را هزار سال زنداني ميکند.

- در هيچ جاي تاريخ نوشته نشده حضرت زهرا س در نماز جماعت مسجد النبي حاضر ميشدند. با اينکه اين مسجد بعد از مسجد الحرام بالاترين ثواب را دارد و امام جماعت هم بالاترين خلق خدا بود و همه درها به مسجد هم بسته بود مگر در خانه حضرت زهرا س

و...

فعلا در مقام نتيجه گيري نيستيم اما اگر کسي بخواهد نتيجه بگيرد نميتواند فقط يک دسته را قبول کند و دسته ديگر را رد کند...

اگر بپذيريم حضور زن در جامعه لازم است بايد بتوانيم الگوي صحيحي براي حضور او ارائه دهيم.

با اينکه سالها از استقرار حکومت اسلامي در کشور ميگذرد، هنوز نتوانسته ايم الگوي صحيح و قابل طرحي براي حضور زنان در جامعه ارائه دهيم.

همه ميدانند که وضعيت حضور زنان ما در جامعه داراي اشکالات و آسيبهاي زيادي است.

دختران جامعه پس از طي دوران دبستان، راهنمايي و متوسطه بصورت جدا از پسران، ناگهان در دانشگاه با اختلاط مواجه ميشوند. همه ما و شما ديده ايم که دختران در سال دوم و سوم دانشگاه کاملا با سال اول متفاوت هستند.

اميدوارم بتوانيم بدون تعصب اين ادله را بررسي کنيم و الگويي براي حضور زن در جامعه ارائه دهيم...

مدرسه راهنمايي شهيد فياض بخش

Tue, 26 Apr 2011 14:49:00 GMT

مدرسه راهنمايي شهيد فياض بخش

در سالهاي 1370 تا 1373 در اين مدرسه درس ميخواندم.

مدرسه در خيابان دولت (شهيد کلاهدوز) قرار داشت.

اين مدرسه خاطرات خوب زيادي براي ما داشت. البته يادم هست که هميشه با ترس و استرس همراه بود. مسئولين سخت گيري هاي به جا و نا بجاي زيادي داشتند. اما باورشان اين بود و اين کارها را براي رضاي خدا ميکردند. بعدها از يکي از معلمي شنيدم که خودشان پي برده بودند که کارشان استرس آور بوده است.

مسئولين مدرسه:

مرحوم زينعلي: ايشان سال اول مدير مدرسه بودند و ابتداي سال دوم بوديم که در اثر فشار کاري سکته کرده و از دنيا رفتند. هنوز فرزند کوچکش در خاطرم هست. ايشان اهل لواسان بودند و در امامزاده اي در همانجا دفن شدند. چند نفر از معلمين و دانش آموزان هر ساله در ماه رمضان مراسمي به ياد ايشان برگزار ميکنند...

آقاي حسين مزيناني: ايشان مسئول دلسوزي بودند. اما در آنموقع معروف بود به خشن بودن و بچه ها معمولا ازش حساب ميبردند. چند سال پيش سري به مدرسه زدم، گفتند ايشان به دبيرستان شهيد آويني در خيابان پاسداران (پايين تر از برج سفيد) رفته اند. بالاخره در يک فرصت به آنجا رفتم و الان کم و بيش ارتباط پيامکي داريم.

آقاي گودرزي: معلم ورزش و بعدا معاون شدند.

آقاي باقري: دبير رياضي که بعد از مرحوم زينعلي مدير شدند.

آقاي سلماني: سال اول معاون بود و بعدا از مدرسه رفتند. يادم است که منزلشان نزديک کوه دارآباد بود.

آقاي سيد حسين شيرازي: معلم خوب قرآن سال سوم بودند. کلاسهاي خوب و جذابي داشت. ايشان قبل از من طلبه شدند و از آنجايي که نسبت فاميلي هم بينمان کشف شد، ايشان را پيدا کردم و با هم در ارتباطيم.

آقاي افشار اعلم: ايشان هم گاهي درسهاي پرورشي داشتند. با ايشان هم از طريق آقاي شيرازي مرتبط شدم.

آقاي طاهري (رفيقدوست): معلم ديني سال سوم. دوستش داشتم. با هم يک کنتاک داشتيم.

آقاي فاضلي، تهراني، محرابي و برخي معلمين ديگر...

دانش آموزان:

ميثم رشيدي مهر آبادي: دوست قديمي که هنوز با هم در ارتباطيم.

محمد صادق مسجدي: ايشان هم دوست خوبي هستند که همچنان با هم در ارتباطيم.

مرحوم محمد صادق نيلي: دوست خوبي بود که در سانحه سقوط هواپيماي خبرنگاران (c-130) به رحمت ايزدي پيوستند...

علي نيلي: پسر عموي صادق بود. چند وقت پيش همديگر را پيدا کرديم و کمي با هم صحبت کرديم. قرار شد در يک فرصت همديگر را ببينيم.

وريا فاوجي: دوست صميمي و داراي اخلاق و ويژگيهاي خوبي بود. ازش خبري ندارم. دوست دارم ببينمش

اميرپاشا آزاد پو (سمناني آزاد): ايشان هم پسر جذاب و متفاوتي بود. علامتي داشت به نام cc که روي همه کتاب و دفترهاش ميکشيد. با هم عالمي داشتيم. اسمش را در يکي از مجلات کامپيوتري ديدم اما ارتباطي نداريم.

سياوش سطوتي: سال سوم جزئ يک گروه بوديم.

بابک خلاقي: پسر خوب، آرام و با اخلاقي بود. منزلمان نزديک هم بود. گاهي پياده با هم ميرفتيم...

هومن طباطبايي، اسلامي، ميرزايي، صالحي و افراد ديگري که الان اسمهاشون يادم نيست.

از اينکه هر کدام از اينها را ببينم و خبري ازشون داشته باشم خوشحال ميشوم...