خجالت دنیا و آخرت انسان را تباه میکند

محرومیت:

امیرالمومنین میفرمایند:خجالت با محرومیت همراه است.

لطمه به دین:

به همین خاطر گفته شده :لا حیاء فی الدین

اگر در مسائل دینی خجالت بکشی دینت از دست میره مثلا بعد از سالها میفهمی نمازت اشکال داشته

دروغهایی که انسان از روی خجالت میگوید:مثلا میگن شام خوردی از خجالت میگی:بله!

ضررهای دنیوی

خجالت ضررهای دنیوی زیادی دارد مثلا پول یا کتابی را که خودت لازم داری ازت قرض میگیرن و خجالت میکشی بگی خودم نیاز دارم

و خیلی چیزای دیگر

پس دنیا و آخرتمان را تباه نکنیم

تفاوت خجالت با گستاخی

خجالت نکشیدن بمعنای گستاخی و پررویی نیست

خجالت نکشیدن بمعنای ملاحظه نکردن حال دیگران نیست

...

الهی نامه.آیت الله حسن زاده آملی

ما مسمونا خرابه نشینانی هستیم که روی گنج نشسته ایم؛

به اندازه ای ثروت داریم که اگر تا آخر عمرمون این گنجها رو استخراج کنیم و ازون استفاده کنیم بازم برای آیندگان هست.

حالا برخورد ما مسلمانها با این گنج در طول تاریخ چگونه بوده؟

دسته اول :مسلمونایی که ازین گنج خوب استفاده کردن و هم دنیا و هم آخرتشون را آباد کردند .(از صدر اسلام تا چند قرن...)

دسته دوم: مسلمانهایی که میدونستند گنج دارن و به همین دل خوش کردن ودست رودست گذاشتن و فقط پز دادن که ما گنجی داریم چنین و چنان اما اونرا استخراج نکردن یا فقط در حد اینکه نمیرند اکتفا کردن(بعد از اون چند قرن، تا حالا هم بین نسل قدیمی هستن)

دسته سوم:مسلمونایی که اصلا زدن زیرش و گفتند چه گنجی؟ چه کشکی؟ اگر ما گنج داشتیم که این اوضاع فلاکت بار را نداشتیم و اصلا منکر اصل ماجرا شدند...(بعضی نسل جدید)

...............................................................................

البته دسته بندی جامعی نیست ولی تشبیه جالبیه 

النبی صلی الله علیه وآله وسلم:

ما من احد من الاولبن ولآخرین الا وهو ینمنی یوم القیامه انه لم یعط من الدنیا الا قوتا

هیچ کس از انسانها نیست مگر اینکه در روز قیامت آرزو میکند ایکاش در دنیا فقط به اندازه غذایش به او داده میشد.

........................................................................................................................

توضیح اینکه این دنیا آنقدر بی ارزش است و روز قیامت آنقدر سخت است که انسانها چنین آرزویی میکنند...

(تا دیر نشده به فکر باشیم)

روز 5 شنبه از محضر استاد ((حسن عرفان ))فیض بردیم

در پایان جلسه از ایشان سؤال کردم:

ماکه صبح تاشب مشغول درسیم کی به تقوا وتهذیب نفس برسیم؟

نگرانم

اول از جواب امتناع کردند ولی با اصرار بنده و آقای رهنمایی گفتند :

از یکی از بزرگان این سؤال راپرسیدند ایشان فرموده اند باید قبل از اذان سر به سجده بگذاریم وگریه کنیم شاید امام حسین علیه السلام نجاتمان دهند.

ودر پایان فرمودند:

گر می روی بی حاصلی

گر می برندت واصلی...

البته اولش باید کمی بری تا ببرندت...